10 koppige Slavische draak    

Draken en lintwormen in het Fichtelgebirge Ik had een gesprek met dr. Bernt Tiesink, een historicus die goed ingewijd is in de oudste geschiedenis van het Fichtelgebirge en haar sagen. Het gespreksthema was draken. Hij spreekt hier liever over ‘lintworm’ dan over de meer gevleugelde draak. De meerkoppige in de aarde levende vuurslangdraak, die onsterfelijkheids kenmerken heeft, terwijl ‘draak’ meer een globaliseringterm is en niet lokaal. In het gebied van het Fichtelgebirge komen zeer weinig sagen voor over ‘draken’ de auteur Schonwerd heeft de sagen beschreven in de Oberphalz. Tiesink schat dat van de 4000 sagen er maar 20 gaan over ‘draken’. Nog geen half procent! De verhalen gaan niet over het bewaken van schatten, doch dat ze heksen begeleiden. Beter gezegd de heksen legden kontakt met de drakenenergie in de aarde waar ze hun vrouwelijke pool uitwisselden met de mannelijke vuurdraakpool van de matriarchale Aarde. Ze wisselden zo energie uit. Heksen die vaak ook in de sagen worden bestempeld als veroorzakers van ziekten, plagen en bederf van landbouwproducten. De negatieve kant van het Oer, de zwarte kant, de destructie.

Aardeplundering Dit gebied is destijds door de Franken ingenomen rond 800. Zij waren zeer macho en ‘Pantserreiter”, geharnaste ridders die de matriarcale indo_Europesche cultuur om zeep hebben geholpen. Ook in Nederland hebben ze de Friezen en Saksen gekoloniseerd. Voor hun oorlogvoering hadden ze veel ijzer nodig wat hier rijkelijk voorhanden was en hun vestigingsplek keuze bepaalde. Toen is in feite begonnen dat de natuurlijke hulpbronnen in dit gebied werden ‘geplunderd’. Het begon met ijzer, toen zink toen goud en zilver. Later bouwmateriaal zoals graniet en de oerbomen. Tiesink noemt het hier een ‘durchwultes Gebiet’. Aan de buitenkant zou je dat niet zien, maar er is wat gedolven. Slechts weinigen zullen beseft hebben dat je ook wat terug moet geven voor je eigen gemoedsrust, anders gaat het gebeid zich wreken. InWunsiedel heeft rond 1450 een goedmaker een Spital, hofje gevestigd als mogelijke tegenprestatie van z’n grove mijnbouwwerk.

Christelijke archetypen die de ‘draak bestreden’ De Franken die zich in dit lege gebied vestigden, rooiden de oerbossen en vergrepen zich aan de bodemschatten. De kerken die ze bouwden kenden drie heiligen die ze eerden, die strijdkenmerken droegen: George (Sint Joris), Martin (Martinus) en Michael. Hij noemde niet Margriet die ook veel geneodm wordt op plekken waar de draak is verslagen. In het Fichtelgebirge tref je George alleen aan hier in Schirnding maar net buiten het gebeid in Oberndorf (Georg), Pullenreuth (Martin) en Mochersdorf (Michael) De ridders zoeken een krachtplaats op om zich daar te vestigen. Ze bouwden niet alleen een kasteel zoals hier in Schirnding een waterslot, maar ook een slotkapelkerk. Hier in Schirnding is deze romaanse kerk bij de laatste dorpsbrand in de laat 19e eeuw verbrand.

De bergen en grote geesten De bergen hebben hier de oudste wezens in de vorm van berggeesten. Je treft hier dan ook bergen aan waar grote heersernamen aan verbonden zijn. Karel de Grote en koning Salomo met de Schneeberg. Daar dit een inwijdingsgebied was zal Karel de Grote vrijwel zeker hier een deelinwijding hebben gehad. Maar de berginwijding moet veel ouder geweest zijn. In Westfalen is nog een berg waar een sage van Barbarossa aan verbonden is. Bergen die lettrelijk een overzicht geven, geheimen kennen in de onderwereld en grote berggeesten. Allen aspecten waar heersers mee omgingen.

De lintworm van Schirnding Hier in Schirnding is het oude dorp niet op een hoge berg gevestigd maar op een draakvormige hoogte midden in het Roslaudal. De kop van de draak is op het oosten gericht en daar stond het waterslot op. Iets hoger was de slotkapel gebouwd; de toren als lans in het drakenlichaam Aarde. De Slaven die dit gebied ook hebben gekoloniseerd noemde een hoogte een ‘kulm’ of ‘glum’; een Hoogte die belevendigt is. De Franken riepen hun christelijke heiligen aan, die de oerkracht in de aarde kon temmen, zoals de ridder Georg, Het heilige dat het beheerst en de ridders hebben dan de heerskracht over een gebied. In elk geval is volgens Bernt de naam Schirnding zeer oud. Het is de enigste ‘ing’ naam in dit gebied en gaat terug tot in de Germaanse/Merovingische tijd. Vlak bij Eger is nog een ‘ingplaats’. Schirnding ligt ook vlak tegen het Egerbecken aan, een gebied met actief vulkanisme en behoort tot de meest actieve vulkanische gebieden in Europa. Een subtiele sfeer die zeer voedend is voor de draken die juist in het magma leven. Draken, ja die draken met hun eieren in de ondergrond , plasmabollen met ‘eeuwig leven’ en drakenbloed dat onsterfelijk maakt, zoals in de Siegfried sage wordt vermeldt. Bloedriten zijn Indo-Europees; baden in bloed, drinken van bloed, bloedofferingen en bloedbroederschap. In het Duits is nog een uitspraak:: Blut ist dicker als Wasser’, om daarmee aan te geven dat het meer belevendigde inhoud heeft. Verduiveling In elk geval is weinig meer door het christelijke filter over lintwormdraken overgeleverd. In de waarneming zijn ze er nog zeker wel en voorchristelijk werden ze ook geëerd. De Verteufeling heeft hier ook veel plaatsgevonden en we gaan samen deze plaatsen eens bezoeken. Waar ze een kruis hebben geplaatst, een kerkgebouw hebben geplaatst zoals bij Kappel of als de krachten te sterk waren ze de plek hebben gedemoniseerd tot bijvoorbeeld duivelsteen.

Bevrijdingsrite Maar hoe zit het nu met het dorp Schirnding? De lintworm is vastgenageld in de ondergrond door een christelijke vloek. In de ondergrond is een Oerkracht bol aanwezig die niet naar de bovengrond kan stromen. Zelfs de vernietiging van het kasteel, een dorpsbrand in de 19e eeuw heeft de vloek niet kunnen verdrijven. Alleen een bewust herkennen kan de krachten vrijmaken en dat is de taak van een geomant. Wat me opviel dat hier in Schirnding al van oude tijden in de Steentijd een staande steen heeft gestaan op de kop van de lintworm. Een driekoppige witte lintworm. Een gast bij mij vond in het Roslaudal een prachtig vuurstenen gereedschap, dat mogelijk een offer kan zijn. De Kelten hebben hier niet een heiligdom gehad, maar wel de Germanen: een Odinplek in de vorm van een boomkring. Ik verbaasde me al erover dat juist hier zoveel raven rondvlogen en nabij nestelden. Nu is de lintworm vrijer en zijn tegenpool de zwarte draak minder agressief. Nu kan de Oerkracht worden gebruikt om het dorp weer tot leven te brengen. En juist de laatste tijd komen verschillende nieuwe impulsen op mijn pad. Maar zien wat dat brengt in dit mooie oude grensdorpje! En ik begrijp waar de Oerkracht in m’n hofplaats vandaan komt.